30 december 2011: de vakantie begint zodra je de deur achter je dicht trekt thuis. Althans, dat is toch de bedoeling bij de meeste mensen. Zo ook bij ons op 30 december. Het ging nog even duren voordat we de “echte” reis begonnen, maar we waren op pad. Naar het Ibis hotel in Amsterdam. Geen hoogstandje qua ruimte en entourage, maar wel functioneel als je vroeg op Schiphol moet zijn + we kunnen onze auto hier de hele week laten staan.

Rond kwart over 6 werden we opgehaald door Ingrid en Rene die ons meenamen naar Zaandam om daar gezellig te smikkelen en smullen bij de Kleine Waarheid. Alle ingrediënten voor een goed begin van de vakantie zogezegd.

31 december 2011: Het Ibis is een hotel dat de hele nacht “leeft”. Goed slapen vereist dus oordoppen. En we moesten er rond 6 uur weer uit, het is niet dat je dan heel uitgerust bent, maar goed. Verder deed ik niet anders dan niesen en snuffen en snotteren. De bagage droppen ging vlotjes. Daarna zaten we in de KLM lounge en aten wat broodjes voordat we naar de veiligheidsprocedure  bij de gate gingen. Mijn eerste ervaring met een bodyscan. Maar ik werd meteen goed bevonden en we mochten het vliegtuig in. We hadden comfortstoelen met extra beenruimte. Dat is toch echt wel lekker als je zo lang in een vliegtuig moet zitten. En we hadden ons eigen schermpje met een keuze uit heel wat films. Ik heb Larry Crowne en the Help gekeken, nog wat gelezen en een poosje gedut. En zo glijdt de tijd voorbij en stap je rond 3 uur ’s middags uit op een warm Curaçao. We werden verwelkomd door Rick Felderhof. Of was hij er toch voor iemand anders? Afijn, na wat strubbelingen bij de autoverhuur reden we de weg op en vonden al snel het hotel. Mooie ruime kamer met afmetingen van een appartement. We zitten aan het zwembad, maar helaas ontbreekt het zeezicht.

Oudjaarsdag is een prima dag om aan te komen, maar er is geen winkel meer open om nog wat te drinken of te eten te kopen. Dus naar het strand waar een kiosk en een restaurant zijn. In het restaurant was een buffet dat volgeboekt was en echt, ik had geen puf meer om naar de stad te rijden. Dus koos ik voor een puntzak friet met mayo en een kroket en Sjaak nam een wrap met vlees. Echt Curaçao’s menu! Weer twee BN’ers gespot die in ons hotel verblijven: Ewout Genemans en Jan Joost van Gangelen.
Door het tijdverschil, maar ook door het slechte slapen van afgelopen week lukte het me niet meer om mijn ogen open te houden na 8 uur (= 1 uur ’s nachts in Nederland). Ik ben als een blok in slaap gevallen, heb rond 4 uur nog wel wat vuurwerk gehoord, maar verder is de hele oudjaarsvierings aan me voorbij gegaan en heb ik geslapen tot 6 uur.

1 januari 2012: En wat doe je dan op een vroege Nieuwjaarsdag terwijl de rest van het eiland nog in diepe rust is. Je zwemt een rondje in het zwembad, wacht op het ontbijt dat je besteld hebt bij de receptie en je leest wat. Daarna hebben we de auto gepakt en zijn we naar Willemstad gereden. Een uitgestorven stad. Helemaal niks is er open nauwelijks mensen op straat. Zo kan je wel rustig rond kijken. De gekleurde huisjes bekijken en natuurlijk de drijvende brug. Na een poosje rijden we de stad uit en zoeken een leuk strandje op. Het heet Daaibooibaai en het blauw van de zee schittert ons tegemoet. We huren bedjes en zetelen ons onder een boom. Al luierend brengen we de middag door. Het water is zalig om te zwemmen. De geur van frietvet drijft steeds aan ons voorbij, maar ze hebben heerlijke ijsthee.
Die avond rijden we weer naar Willemstad om te eten bij Scampi’s op een terras aan het water. We zijn wat aan de vroege kant, maar het eten is er heerlijk en het is fijn zo aan de waterkant te zitten.

2 januari 2012: We hebben gister bij een toko onderweg een brood, boter en pindakaas gekocht en zo kunnen we ons eigen ontbijt maken. Iedere keer als we in guldens betalen schrikken we ons het leplazerus. Het is hier niet goedkoop. Als je de prijzen terugrekent naar de euro komen de meeste prijzen wel redelijk overeen, maar vaak is het duurder. Stel dat je inderdaad de gulden terug zou krijgen, ik zou er niet blij van worden.

We rijden vandaag naar het Shete Boka National park. Eerst rijden we naar de Boka Pistol. Een belabberde weg, maar het is indrukwekkend. De golven spatten uiteen in een klein inhammetje met magnifiek resultaat. Het is een prachtig schouwspel. De volgende is Boka Kalki, waarvoor we eerst een wandeling moeten maken door een stukje mangrovebos. Heel mooi en de gekko’s en hagedissen ritselen in het struikgewas. Als laatste rijden we naar Boka Wandomi en de natuurlijke brug.
In ons boekje stond het Jaonchies Restaurant genoemd en aangezien we daar nu vlakbij zijn gaan we erheen. Blijkbaar is dit plekje bij veel mensen bekend, want het is er idioot druk. Het lukt ons nauwelijks om wat te drinken te krijgen en als we na een half uur nog geen menukaart gezien hebben besluiten we maar door te gaan. We rijden naar Playa Kalki waar we op een terras aan de zee een lekker hapje en drankje verorberen.  En wie hebben we daar weer: Rick Felderhof. Helaas is het kleine strandje vol, het zag er erg aanlokkelijk uit voor een duik, maar het is ondertussen 3 uur nm en alle strandjes zijn bezet. Dus maar naar de supermarkt om boodschappen te doen en terug naar het hotel waar we om 5 uur aankomen. Tijd om nog een rondje in het zwembad te doen en verder de avond luierend door te brengen.

Ondertussen krabben we ons een gek, want we zijn van onder tot boven lek geprikt door muggen. Dat had iemand ons wel eens mogen vertellen, dan had ik muggenolie meegenomen. Morgen snel op zoek of we hier een flesje kunnen vinden, anders zijn we straks een en al bult.

3 januari 2012: Vandaag een andere volgorde in de activiteiten. Na een rondje zwembad en het ontbijt waarbij tegelijkertijd onze kamer schoongemaakt wordt, dalen we af naar het strand. Wat een krakkemikkige bedjes voor zo’n chique hotel zeg. Maar goed, we leggen ons neer en beginnen de dag op een relaxte manier. Ik ga een paar keer zwemmen en het lukt me om met behulp van mijn zwembrilletje allerlei visjes te spotten. Het lijkt wel een aquarium. Er wordt een drankje bij ons gebracht en verder lezen we wat. De hagedissen flitsen om ons heen over het strand en een paar vogeltjes (strandlopers?) trippelen voorbij. Aan het begin van de middag gaan we terug naar de kamer en ik neem een douche om op te frissen. Daarna rijden we naar het Sea Aquarium. Het doet Amerikaans aan langs de wegen. Een merkwaardige mix met het Nederlands dat je overal ziet. Daar aangekomen eten we eerst een broodje en daarna volgen we het programma min of meer. Eerst op bezoek bij de flamingo’s die vrij zielig in een klein bassin bijeen staan met ook nog een paar schildpadden erbij. Vervolgens een aquariumtour waarbij vanalles verteld wordt over de vissen. Halverwege besluiten we om onze eigen tour te volgen zonder toelichting. Veel bijzondere grote en kleine, gekleurde en minder opvallende vissen, zeesterren en schildpadden en natuurlijk ook dolfijnen. We zien de roggen in actie en vervolgens mogen de verpleegstershaaien geaaid en gevoederd worden. We besluiten dat we het allemaal wel gezien hebben, maar dan worden we voorbij gelopen door een groep die naar de zeeleeuwen demonstratie gaat. Wij huppelen mee. Overigens is het maar 1 zeeleeuw die zijn kunstjes toont, maar het is een schattig gezicht. We zijn blij dat we dit nog even meegepikt hebben. We besluiten nu ook nog maar voor de dolfijnen show te blijven. Helaas valt die dan weer tegen.

We rijden naar Willemstad en lopen een beetje rond voordat we op een terrasje aan het water gaan zitten. Er is een enorm cruiseschip aangemeerd en hordes Amerikanen lopen bepakt en bezakt terug naar het schip. Op het terrasje hebben we zich op de brug die na enige tijd open gaat. Een containerschip wordt de haven ingeloodst. Leuk om te zien. Ook zien we de zonsondergang. Wat snel gaat dat zeg. We drinken een lekkere cocktail met bitterballen erbij. Later bestellen we nog een hoofdgerecht. Het is leuk hier. Jammer dat het begint te spetteren na zo’n dag met prachtig weer.

4 januari 2012: Slecht weer vandaag. Nou ja, het is bewolkt, maar de temperatuur is niet veel anders. 28 oC. Toch trekt het niet aan om een duik in het zwembad te nemen of naar het strand te gaan. We rijden richting Westpunt en bezoeken het Landhuis Knip oftewel het museum Tula. We krijgen een persoonlijke rondleiding en de mevrouw verteld ons over de landeigenaren, maar vooral over hoe de slaven leefden en werkten. En hoe Tula de slaven oproep tot opstand. Dit bracht hen uiteindelijk niet veel goeds en het kostte Tula zijn kop (letterlijk!). Een droeve geschiedenisles, maar wel interessant om een keertje te horen en te zien. We gaan verder en stoppen voor een lunch voordat we naar het Christoffelpark rijden. Je kunt hier 2 routes rijden en wij kiezen voor de route door het park richting de berg. We zien niemand anders. De wegen zijn smal en steil, de uitzichten zijn mooi en de beplanting is groen. We zien allerlei vogeltjes, parkieten, hagedissen schieten voor ons de weg over en zelfs een reetje laat zich aan ons zien. We ontdekken het mos in de bomen en de bromelia’s. Het is een leuke ervaring. Eind van de middag zijn we terug in het hotel. Het weer is nog niet echt opgeknapt, het regent zelfs af en toe. Bij het zwembad blijft het stil.

5 januari 2012: Na het “slechte” weer van gister is het weer helemaal opgeknapt en laat de zon zich de meeste tijd zien. Het belooft een mooie dag te worden. Maar dat zal tegenvallen.
We rijden naar het Landhuis Chobolobo waar distilleerderij van Blue Curaçao gevestigd zou moeten zijn. Als we er aankomen zien we busladingen mensen en vrezen het ergste. Wat dit precies moet voorstellen wordt ons niet duidelijk. We zien wat machines en mensen, maar wat die zouden moeten doen, geen idee. Het enige dat je kunt doen is van het drankje proeven en natuurlijk een fles of meerdere kopen. Teleurstellend en we gaan snel verder. We rijden naar Jan Thiel baai om nog een poosje aan het strand door te brengen. Geen bedje met parasol te vinden, maar weer wel …….. Rick F. Het is hier hip en trendy met de bijpassende mensen. Aangezien het lunchtijd is zakken we neer bij Zanzibar om te eten. We hebben er geen spijt van dat we hier niet logeren. Het is allemaal net ietsje teveel van het goeie.
We kijken op de kaart en besluiten naar Nieuwpoort te rijden, de laatste plaats aan de oostkant van het eiland. Het wordt weer een mislukking. De bewegwijzering hier op het eiland is belabberd en Nieuwpoort lijkt niet te bestaan. Wij kunnen er in ieder geval geen weg naar toe vinden. Dan maar op zoek naar de Aloe Vera kwekerij. Volgens het boekje zou je daar een rondleiding kunnen krijgen. Het valt niet mee om het te vinden en we hadden de moed al opgegeven toen we toch nog een minuscuul bordje zagen. En daar is het dan, een schuur met er omheen aloe vera planten. En natuurlijk een winkel met allerlei aloe vera producten. De rondleiding doen ze alleen in het oogstseizoen en dat is niet nu. We kopen nog wat en druipen af. We rijden een beetje in het wilde weg terug naar het hotel en passeren plaatsen met namen als Bona Vista, Bonam, Brievengat en raken de weg kwijt in Buena Vista. Aangezien het allemaal niet zo groot is, is het geen probleem om weer op het rechte pad te komen.

We besluiten voor vandaag niets meer te ondernemen dat op een teleurstelling uit kan lopen. Denken we. Want Sjaak slaat aan het bakken en braden en daarvan slaat het brandalarm op tilt. Snel de deuren open gegooid en de mist trekt snel op, maar het brandalarm blijft om de 5 minuten loeien en buiten loeit het constant. Ze krijgen het niet meer uit. Hulptroepen worden ingeschakeld en hè, hè, na een uur is het weer rustig.

6 januari 2012: Op naar het strand. Ik huur een snorkel en de wondere wereld onderwater opent zich voor ons. Het lijkt wel of je in een aquarium zwemt. Allerlei kleuren en groottes. Het is fantastisch. Ook Sjaak gaat zwemmen om het te bekijken. Het weer is een beetje wisselvallig. Donkere wolken pakken zich samen. Het regent niet lang, maar wel een paar keer achter elkaar en de sterke wind maakt dat het fris aanvoelt. We besluiten ons boeltje te pakken en weer terug te gaan. We nemen een douche en vertrekken naar Willemstad, waar we eerst een hapje eten. Daarna gaan we winkeltjes kijken, maar eerlijk gezegd verveelt dat snel. We kunnen nog net de brug oversteken voordat hij open gaat. In het Riffort winkelcentrum eten we een ijsje en daarna gaan we de laatste boodschappen doen. Lekker rustig zitten op ons terras is er niet bij. Het is een enorme herrie bij en in het zwembad. Beetje jammer. ’s Avonds eten we in het restaurant bij het strand. Het is erg lekker. 

7 januari 2012: Vandaag brengen we de dag door zoals vele vakantiegangers hier op Curaçao het waarschijnlijk doen. We doen niks. Ik lig op een bedje bij het zwembad en als ik het te warm krijg hup ik in het water. Sjaak blijft binnen. We lezen wat, drinken wat, lezen nog een beetje meer, maken een puzzeltje en lopen voor de lunch naar de friettent op het strand, waar we een wrap kopen. ’s Middags is hetzelfde als ’s ochtends. Erg relaxed hoor.
’s Avonds rijden we naar Willemstad om wat te eten. Ook hier smaakt het weer prima.

8 januari 2012: Het zit erop. De koffers worden weer ingepakt en we checken uit uit het hotel. Het is nog te vroeg om naar het vliegveld te gaan, dus rijden we naar Willemstad om een terrasje te pakken, waar we wat drinken en eten. Later brengen we de huurauto terug en geven onze bagage af. We zitten in de lounge totdat er geboard gaat worden en zien daar onze laatste BN’er voorbij flitsen, Derk Bolt. We zitten bij de nooduitgang en dat betekent veel beenruimte. Maar poeh, wat zijn die stoeltjes klein. Dat maakt toch wel verschil met die comfort stoelen. We treffen het niet, er zit een stel met een klein kind achter ons. Zucht! Koptelefoon op en muziek loeihard dan maar. We proberen wat te slapen, maar het valt niet mee. Vermoeid stappen we uit het vliegtuig waar je dan begroet wordt door een drugshond en veel marechaussee. Alsof er een vliegtuig vol criminelen gearriveerd is. Alles wordt gecheckt en nog een gecheckt, het duurt lang voordat onze koffers er zijn en dan is het weer wachten op nog een check. Pfff, wat een gedoe zeg. We zijn blij als we eindelijk in de auto zitten op weg naar huis.

De vakantie is voorbij.

Ik heb een groot probleem. Alhoewel, vergeleken met de honger en armoe in de wereld slaat het natuurlijk helemaal nergens op. Nou goed, een persoonlijk micro probleempje dan. Het probleem is een drang naar reizen. Nu het volop zomer is, ook al zou je niet zeggen als je naar buiten kijkt, staan alle bladen en tijdschriften vol met ideeën voor reisjes naar tropische en minder tropische oorden. Al deze advertenties en artikelen wekken bij mij een enorme reislust op. Nee, dat is niet helemaal waar. Zodra het over kamperen of cruisen gaat haak ik af. Daar heb ik echt geen behoefte aan. Wat dan wel?

Een reisje naar Thailand zou ik niet afslaan. Niet persè naar de drukke stranden waar het wemelt van de Nederlanders, maar het noorden van Thailand met de tempels, olifanten, het woud en de ongerepte natuur trekken mij wel. Dit gecombineerd met een milde massage en het heerlijke Thaise eten doet mij weg zwijmelen. Dat geldt natuurlijk ook voor het buurland Vietnam, maar daar gaan toch andere emoties mee gepaard. Nog eens kijken waar we gewoond hebben, hoe is het met het huis van Nam, is er veel veranderd in DaNang, allemaal zaken die niet echt iets met vakantie te maken hebben, maar de wil om terug te gaan is er zeker.

Italië is nog zo’n trekker. Niet alleen om het landschap en de niet onappetijtelijk Italiaanse heren, maar vooral vanwege het overheerlijke Italiaanse eten en niet te vergeten de ijsjes. Dit alles in combinatie met de woeste bergen van de Dolomieten of de glooiende heuvels van Toscane doet mij bijna naar boven rennen om de koffers te pakken.

Maar ook een weekje Normandië, een wellnesstrip naar Portugal, een vliegreis naar de Azoren, nazomer op Madeira, een stedentrip naar Berlijn, het zijn allemaal dingen die mijn reislust opwekken. Hoe zou dat toch komen? Zou het ermee te maken hebben dat mijn vakantie voor dit jaar er al op zit? Drie heerlijke weken in juni, maar daarna nog een lange zomer op kantoor te gaan. Een zomer die zich voortsleept omdat het met het weer maar niet wil vlotten. Op het werk is het niet echt druk te noemen. Al met al zou je je zomaar gaan vervelen.

Zoals gezegd helpen alle artikelen in de bladen ook niet mee. Een serie over huizenruil lees ik met interesse. Aan de ene kant lijkt met dat ook wel spannend om te doen, maar ik moet er niet aan denken om 3 weken lang op dezelfde plek in hetzelfde huis te bivakkeren. Dat valt af.
 
Een last minute naar Egypte. Vanwege het weer zou je het zo doen, ook om eens te proeven van het duiken dat daar fantastisch schijnt te zijn. Egypte zelf trekt me niet echt en staat daarom niet op de verlanglijst. Een bustrip naar Istrië dan. Van de bustrip kan ik volmondig zeggen: nee dank je. Istrië lijkt me wel mooi, maar het is een roteind rijden.

Ook valt er een folder met hotel aanbiedingen op de mat. Mooie hotels in allerlei verschillende plekken. Dat is een idee om mijn probleempje voor even weg te werken. We boeken gewoon een weekendje Nederland in een mooi hotel in een nog onbekende omgeving. De keuze valt op Denekamp. Bijna buitenland en nog niet eerder bezocht.

De enige andere oplossing om mijn reislust in te bannen is de volgende vakantie te boeken. Dan kan ik mijn dromen op die plek concentreren. En hopen dat het snel zover is. Curacao here we come. Het duurt alleen nog wel 4 maanden ………

En toen was het eindelijk zover, vakantie! Geen wintersport, zoals je om deze tijd van het jaar zou verwachten, maar een stedentrip en wel naar 2 steden in Italië.
Op 10 maart vlogen we ’s middags naar Venetië. De vlucht duurde niet zo lang en rond half 5 landden we op het vliegveld van Venetië. We hadden ons goed voorbereid en wisten dat we de boot van Alilaguna konden nemen die ons naar de stad zou brengen. Over water natuurlijk, want Venetië kom je het best binnen in stijl. De kaartjes waren snel gekocht en daarna was het nog even lopen tot we in de boot konden stappen. Hij bracht ons via Murano en Lido naar Venetië. Het duurde ruim anderhalf uur eer we er waren en ondertussen konden we niet veel meer zien, want het was al donker geworden. We stapten uit vlakbij het San Marcoplein. Hier vandaan was het maar een klein stukje lopen naar het hotel dat we vrij snel vonden. We installeerden ons in een mooie ruime kamer en gingen daarna op pad om een restaurant te vinden. Dat is niet moeilijk natuurlijk, er zijn er genoeg. Het is gokken waar het goed toeven is, maar we hadden goed gegokt. Het eten en de wijn waren heerlijk. De eerste indruk van Venetië was zeker positief. Het is er stil omdat je geen verkeersgeluiden hebt en dat is best een bijzondere ervaring in een stad.Het was een soort speurtocht om de ontbijtzaal te vinden. Het hotel zit wat dat betreft eigenaardig in elkaar, maar gelukkig wezen de bordjes met pijlen ons de weg. En het ontbijt was uitgebreid en prima. Daarna gingen we op pad met de plattegrond in
de hand. Eerst maar naar de Rialtobrug. Van daar konden we dan verder met de boot. Het bleek niet ver lopen. Het was erg druk op en rond de brug en het was ook een mooi plaatje met al die statige panden langs het water. We besloten eerst nog een rondje over de markt te lopen, altijd leuk. Toen we daarna een kaartje voor de vaporetti wilden kopen bleek er een staking aan de gang te zijn. Dat werd dus lopen. Ook geen straf natuurlijk, want dan zie je veel van de stad. We hadden een kaartje met een route die we volgden en kwamen op pleintjes, langs kerken en op een andere brug over de Canal Grande. We liepen naar de Basiliek Santa Maria de Salute,

waar vandaan we een mooi uitzicht op de stad hadden. Helaas was de basiliek gesloten op dat moment. Langs een andere kant liepen we terug en op een terrasje aan het water aten we wat. Na zoveel lopen wat het uiteindelijk prima rusten op de kamer, voordat we weer op pad gingen om lekker te eten. De volgende dag deden de vaporetti het weer en we kochten een kaartje voor de dag. Ons eerste doel was de klokkentoren San Giorgio Maggiore, een kort tripje van de halte van San Marcoplein naar de overkant. Maar onze boot voer daar met een omweg heen oftewel, we zagen eerst heel Venetië voordat we daar ruim een uur later aankwamen. Eerst over het Canal Grande en daarna buitenom over de lagune terug naar het Canale della Giudecca. Wel een mooie tocht hoor. We zaten voorop de boot en konden het goed zien. Maar het was fris op het water ondanks het zonnetje en we waren verkleumd toen we van de boot afstapten. Via de kerk gingen we in de klokkentoren naar boven. Het uitzicht was fantastisch. Daarna zaten we in de zon en uit de wind om op temperatuur te komen. We dronken koffie en warme chocomelk in een cafeetje en gingen toen terug naar de overkant. We besloten een andere boot te nemen naar Murano. Weer een behoorlijke poos varen, maar ook leuk. Dit keer bleven we binnen zitten. In Murano was het een stuk rustiger dan in Venetië. Veel winkeltjes waar ze glas verkochten, maar helaas geen glasblazer te vinden. Wel een leuk terrasje om te eten. We wandelden nog wat rond en namen uiteindelijk de boot terug naar Fondamenta Nuove, waar vandaan we terug wandelden naar het hotel. ’s Avonds liepen we over de Rialto brug naar het deel San Polo om te eten. Dat lukte prima, het eten was heerlijk, maar het ging supersnel, wat dan weer jammer is. We besloten koffie en thee te drinken in een ouderwets aandoend cafeetje. Kassa! Maar het was wel lekker en leuk. Ons hotel stond vlakbij het San Marcoplein en we waren er al een paar keer overheen gelopen, maar verder nog niet. Vandaag gingen we naar de basiliek. Aangezien er een kerkdienst aan de gang was konden we natuurlijk niet naar binnen, maar wel naar boven om van daaruit het plein en de toren te bekijken. Ook konden we daar rondlopen om schilderijen te bekijken, het ‘gouden’ plafond van de basiliek te bewonderen en naar beneden te kijken waar de kerkdienst aan de gang was. Vervolgens gingen we naar het Palazzo Ducale. Veel trappen, veel mooie kunstwerken in diverse zalen en prachtige grote zalen met een beschilderd plafond. Het was indrukwekkend. Nadat we in een snackbar iets gegeten hadden besloten we ook de andere musea aan het plein te bezoeken. Niet alles was even interessant voor ons, maar het was toch leuk om te zien. Daarna zijn we op ons gemak verder gewandeld om weer een ander deel van de wijk te zien. Helaas ging het op een gegeven moment regenen en besloten we terug te gaan naar het hotel. Bij Trattoria di Mamo aten we die avond voor de laatste keer in Venetië. We vonden Venetië erg leuk. De kleine straatjes met vele winkeltjes waar ze van alles en nog wat verkopen, de kanaaltjes en kanalen waar de gondels in file varen, de restaurants met het heerlijke eten en de rust zonder de auto’s, het was allemaal erg aangenaam. Jammer dat er een behoorlijk prijskaartje aan hangt, want goedkoop is Venetië niet.Maandag de 14e namen we de vaporetti over het Canal Grande naar het station. Via internet hadden we een kaartje gekocht voor de Eurostar naar Rome. Een mooie trein. We zaten eerst wel een poos op de verkeerde plek, daar kwamen we pas achter in Firenze toen we door een stel Italianen naar de goede plek gedirigeerd werden. Ook goed. Het
station in Rome is groot, maar het was niet moeilijk om de metro te vinden. Helaas moesten we heel wat trappen naar beneden al zeulend met de koffer om in te kunnen stappen. Het hotel was niet ver lopen van het metro station. En weer hadden we een prima kamer. Het hotel staat niet ver van de Trevi fontein vandaan, waar we ’s avonds heen lopen. Tjonge, wat is het hier druk zeg. Maar het is dan ook wel mooi. En daarna natuurlijk op zoek naar een goed restaurant. Helaas was dit een minder goede keus deze avond, kan gebeuren hè. En daar liepen we dan met onze winterjas aan. Het was een stralende warme dag, een t-shirtje had voldoende geweest, maar wie verwacht dat. We gingen naar Vaticaanstad. Vanaf het metrostation baande we ons een weg tussendoor alle ‘guides’ die hun diensten probeerden aan te bieden en gingen door de beveiligingspoortjes naar de Sint Pieterskerk. We gingen meteen naar de koepel. Het eerste stukje met de lift, daarna met heel veel trapjes die steeds smaller werden naar boven waar vandaan het uitzicht over de stad geweldig was. We besloten daarboven een kaart te kopen en naar Jubes en Lizzie te sturen, natuurlijk met postzegel uit Vaticaanstad. De Sint Pieterskerk was erg indrukwekkend. Een enorme ruimte met veel mooie beelden en beschilderingen. Ook buiten op het Sint Pietersplein maakt de kerk veel indruk. Hierna gingen we naar de Vaticaanse musea met de Sixtijnse kapel. Ze zeggen dat dat het uiteindelijk hoogtepunt is, maar eigenlijk vond ik de beschilderingen van de plafonds en muren van de andere musea net zo indrukwekkend. Er is zoveel te zien dat je ogen tekort komt. Het was een unieke ervaring.We namen de metro en stapten uit bij het Piazza del Popolo. Een mooi plein met barokke tweelingkerken. We liepen verder op zoek naar een ijssalon, want met deze temperaturen krijg je zin in een lekker Italiaans ijsje. Nou, dat is goed gelukt hoor. We besloten nog een stukje verder te lopen en kwamen toen uit bij de Spaanse trappen, waar het behoorlijk druk was. We besloten nog wat meer indrukken op te willen doen en gingen met de metro naar het Piazza della Republica. Een druk plein met daaraan een mooie kerk Santa Maria degli Angeli met aan de achterzijde een onverwacht pleintje met tuintje. We besloten hier vandaan terug te wandelen naar het hotel. ’s Avonds hebben we heerlijk gegeten. Helaas regende het de volgende dag. We hadden maar 1 paraplu, maar dat was geen probleem, want zodra we het hotel uitstapten stond er een man voor ons met goedkope paraplu’s. Na enkele keren in- en uitklappen was hij al overleden, waar naar zijn geld zullen we maar zeggen. We bezochten Palazzo Barberini dat tegenover het hotel staat. Veel mooie schilderijen met eenzelfde thema: Madonna en kind of de kruisiging van Jezus. Aangezien het de meeste keren niet al te hard regende wandelden we door de stad. We zagen de Trevi fontein bij daglicht, bezochten het Pantheon met gat in het dak, waardoor het daarbinnen dus ook regent. We gingen naar het Piazza Navona, waar we op een verwarmd terras soep en wijn naar binnen werkten tijdens een enorme stortbui. Gelukkig zaten we droog. Verder liepen we naar het Campo di Fiori met zijn markt met allerlei leuke en lekkere dingen en we zagen het monument Vittorio Emanuelle II dat behoorlijk imposant overkwam. ’s Avonds snelden we tijdens een stortbui naar een restaurantje, heerlijk gegeten.Het ontbijt in dit hotel vindt plaats op de bovenste verdieping met dus een prachtig uitzicht over de stad. Helaas geen zonnetje, in plaats van een constante regen hadden we vandaag pittige buien. We liepen naar het Fora Romano. Het was behoorlijk druk op straat met overal politie. We kwamen erachter dat het een feestdag was in Italië. Ze vierden het 150-jarig bestaan van het land. En dus waren de Italianen zelf vandaag ook op stap. Voordeel was dan wel weer dat de toegang tot het Fora Romano en het Collosseum vandaag gratis was en de weg langs het Fora gesloten i.v.m. een optocht. Toen we rondliepen tussen alle opgravingen, oude zuilen en stenen begon het helaas te plenzen. Jammer hoor. Gelukkig was het tijdens ons bezoek aan het Collosseum even droog. Wat een indrukwekkend gebouw. Daarna bestegen we de trappen van het monument voor Vittorio Emanuelle II en we liepen langs het Palazzo Senatorio. Van daar naar de Tiber die behoorlijk tekeer ging. Het weer werd er niet beter op en op den duur waren we verkleumd door de regen en kou. Door de smalle straatjes liepen we terug naar het hotel en kochten onderweg nog wat souvenirs. Gelukkig was het ’s avonds toen we gingen eten droog.
Aan alles komt een end, zo ook aan deze vakantie. Gelukkig hadden we de vrijdagochtend nog om wat rond te wandelen, want het was prachtig weer. We besloten vanuit het hotel richting Villa Borghese te lopen en stonden tot onze verbazing ineens bovenaan te Spaanse trappen. Grappig hoor. En wat een gezellig pleintje met kunstenaars die probeerden hun tekeningen te verkopen. We liepen het park in en genoten van het zonnetje. Aan de rand van het park bleek een pleintje waar je uitkijkt over de Piazza del Popolo, waar we eerder deze week beneden stonden te kijken. Uiteindelijk moesten we terug naar het hotel. Met de taxi gingen we naar het vliegveld. Het was tijd om het vliegtuig naar huis te nemen. Rome is een prachtige stad met veel autovrije straatjes en pleinen, waardoor je toch lekker rond kunt slenteren. Het prijsniveau is een stuk aangenamer dan in Venetië en het eten net zo lekker. Natuurlijk is de stad te groot om in 3 dagen helemaal te zien, maar ik denk dat we een goede indruk gekregen hebben. We kijken terug op een heerlijke vakantie.

Nog 3 nachtjes slapen en dan is het zover, dan zijn we grootgrondbezitter. In ieder geval voor een maandje. Maandagochtend krijgen we de sleutel van onze nieuwe woning. En dan kunnen we eindelijk aan de slag. Ondertussen hebben we niet stilgezeten. We hebben offertes opgevraagd bij diverse makelaars en uiteindelijk een keuze gemaakt. Vervolgens zijn er dozen het huis binnen gebracht. Het lijken er dan heel veel, maar als je eenmaal begint slinkt te stapel al snel. Er staan nu overal dozen gevuld met spullen die we hopelijk de komende maand niet nodig hebben.We zijn op stap geweest om gordijnen uit te zoeken. Dat is een hele klus, want er is zoveel. En we weten niet goed wat er blijft hangen. Maar voor de woonkamer wilden we sowieso nieuwe gordijnen en daarvoor zijn we goed geslaagd. Overigens moeten we nog wel iets verzinnen dat als zonwering kan dienen, maar ook om ons ’s avonds af te sluiten van de donkere buitenwereld. Dat is nog niet gelukt, want de twijfel sloeg toe. We wachten gewoon tot we kunnen zien hoe de situatie ter plekke is en dan gaan we opnieuw op pad. Verder hebben we de Formido enkele blikken verf lichter gemaakt. Want we gaan in ieder geval de woonkamer en slaapkamer schilderen. Omdat er een laminaat vloer ligt hebben we ook meters zeil gekocht ter bescherming. Toen nog de rollers en de kwasten en we kunnen aan de slag ermee. Er zijn verhuiskaarten verschenen, zelf gemaakt van een aantal foto’s en daarna besteld op het internet. Zo krijg je iets origineels. Nee, we gaan ze nog niet versturen. Dat doen we pas na de verhuizing. Verhuisberichten naar de diverse instanties zijn natuurlijk wel verstuurd. Een heel regelwerk, want het een kan wel via de verhuisservice van TNT, het ander moet via de website en nog andere willen graag een ouderwetse brief ontvangen. En wanneer is het dan zover, dat is op 26 november. Dan staat de vrachtauto voor de deur om onze spullen in te laden. Tot die tijd gaan we hard aan de slag om alles mooi te maken. De grote vraag is nu: hoe zag het huis er ook alweer uit. Na 6 maanden wachten is dat toch enigszins weggezakt. Gelukkig hadden we wel de fotootjes om ons geheugen fris te houden, maar dat toont toch anders dan in het echt. Ik zal jullie op de hoogte houden, dat beloof ik.

Nog 3 maanden

Het lijkt alweer zo lang geleden dat we een ander huis gekocht hebben. Het gebeurde allemaal in april. Van de een op de andere dag besloten we dat het leuk zou zijn om een huis in Heinkenszand te gaan bekijken. Het bleek aan al onze eisen te voldoen en kopers voor ons huis hadden we snel gevonden. Een zeldzaamheid in deze tijd. We besloten de stap te wagen en tussen de voorbereidingen voor de vakantie en het werk door, tekenden we de koop- en verkoopovereenkomsten. We besloten de verhuisdatum nog even op te schuiven, want dan konden we ons in alle rust voorbereiden op alles wat nog moet gebeuren. Maar eerst op vakantie. Afijn, dat verhaal is al verteld.

Teruggekomen van vakantie moest de hypotheek geregeld worden. Op zich ging dat vlotjes, maar de bank bleek minder haast te hebben dan wij om het rond ter krijgen. Die dachten: 1 november is nog ver weg, terwijl voor ons de deadline 1 juni meer van belang was. Na wat bellen en aandringen is ook dat goed gekomen en konden we rustig achterover leunen.

Of nee, we moesten nog vanalles doen! We zijn meteen begonnen met het vullen van dozen voor diverse rommelmarkten. We gingen alle kasten langs om te kijken wat weg kon en wat mocht blijven. Rommelhokken werden geopend en bergen papier verdwenen in de papierbak. Sjaak reed een paar keer naar de stortplaats en ik reed naar de kringloopwinkel. Een mooie opruiming. Niet dat we al 100% klaar zijn ermee, er kan best nog meer weg, maar dat is dan weer een volgende fase.

We reden nog eens een keertje langs het huis om te kijken hoe het er uitzag. We tuurden op de foto’s die we van de website van de makelaar afgehaald hebben om te zien hoe het ook alweer was. Maar langzamerhand verdwijnt het een beetje naar de achtergrond. Het duurt nog zo lang.

Nu is het nog 3 maanden voordat we de sleutel krijgen. We moeten vast nog wat doen, we moeten vast nog wat regelen, we kunnen vast nu nog ……………… tja, wat eigenlijk. Het is de zesde keer dat we verhuizen, we zijn echt geen beginnelingen hoor. Maar op dit moment kunnen we even niet verzinnen wat we nu op dit moment moeten doen. Ondertussen is ook weggezakt wat we in het huis nog moeten doen. Het kriebelt wel, maar voorlopig blijft het daarbij.

Dus leunen we nog maar achterover en kijken af en toe nog eens in een kast of er wat weg kan. En verder wachten we de komende drie maanden gewoon rustig af. Of misschien gaan we wel wat doen, over een maand of zo. Je hoort ervan.

Omstreeks het jaar 1000, zo wordt aangenomen, werd de burcht van Cochem gebouwd. Eerst in handen van graven, daarna overgegaan in handen van koning Konrad III. Hierdoor werd deze burcht in Cochem een Rijksburcht. In 1689 werd tijdens een oorlog de burcht in brand gestoken en tot ontploffing gebracht. Ook de rest van de stad Cochem werd zo goed als helemaal verwoest. De burcht bleef een ruïne tot 1868. toen kocht Louis Ravené de grond + ruïne voor een luttel bedrag. Hij liet de burcht weer opbouwen zoals hij er nu nog uitziet.
In 1942 werd de burcht verkocht aan het Duitse Rijk en vanaf 1978 is hij bezit van de stad Cochem.

Tot zover deze geschiedenisles over de prachtige burcht in Cochem. Gisteren maakten wij een uitstapje naar dit toeristische stadje, waar het op zondag gigadruk is. Het weer leek mee te vallen, totdat we een poosje rond gelopen hadden en de lucht betrok. We schuilden in een paar winkeltjes voor de regen en gingen vervolgens koffie drinken totdat het weer droog was. Daarna begonnen we aan de klim naar boven,
want de burcht ligt op zo’n 100 m hoogte boven het stadje. Je hebt vandaar een prachtig uitzicht over de Moezel. We kochten kaartjes voor de rondleiding en genoten van dit prachtige kasteel en de uitleg van de gids.

Na de rondleiding daalden we de heuvel af en liepen nog wat rond. We besloten wat te eten op een terras, het zonnetje scheen ondertussen vrolijk. Op een gegeven moment hadden we echt genoeg van al die hordes
mensen en we vertrokken, op weg naar het hotel. Tjonge, wat een regen kwam er toen naar beneden zeg. Gelukkig zaten wij droog en eer we in Traben waren was het weer opgeklaard en droog. We gingen nog een paar flessen wijn voor onze voorraad halen en ’s avonds uit eten.

Vandaag, de laatste dag weg van huis. Het weer werkt nog steeds mee al is de temperatuur enigszins gedaald. We besluiten om te gaan wandelen. Vanuit het hotel de Moezel over en daar langzaam de berg op richting Wolf. Het is een mooi pad, eerst door wijngaarden, later in het bos. We komen niemand tegen. In Kloppenberg dalen we de berg af en komen uit bij de Moezel. Er ligt een wandelpad naast de weg en dat nemen we om terug te gaan naar Traben. Het is geen erg lange wandeling, maar wel leuk. Als we eenmaal in Traben terugkomen begint de hemel steeds meer te betrekken. We gaan lunchen in een Aziatisch restaurant. Dat is weer eens wat anders.

Vanmiddag zitten we in onze kamer een beetje te lezen en af en toe op ons balkon om te genieten van de zonnestralen. Het voelt helaas wel een stuk frisser aan. We hebben een fles wijn gekocht om vanmiddag op te drinken en sluiten hiermee een fijne vakantie af.

Het was heel anders dan gepland en verwacht, maar uiteindelijk hebben we een heerlijke vakantie gehad.

Au revoir La France, Gutentag Deutschland! We hebben Frankrijk verlaten en hebben de voor ons zo bekende Moezelstreek in Duitsland opgezocht. De streek van de, naar onze mening, heerlijke wijnen. Na een rit van een paar uur zijn we gister in Traben Trarbach aangekomen. We zitten in een suite in een mooi hotel aan de Moezel. Veel ruimte, een lekkere stoel en een bankje, dat is het belangrijkste.

Na onze aankomst hier hebben we een rondje door het dorp gewandeld. Een deel ligt aan de ene kant van de Moezel, voor het andere deel moet je de brug oversteken. Sjaak besloot in een opwelling een kapperszaak binnen te lopen, omdat zijn haar wel erg lang werd. Ik verkende de winkelstraat een beetje verder. Toen Sjaak weet tevoorschijn gekomen was met korte haren zijn we een lekkere ijsco gaan eten. Veel te groot natuurlijk. ’s Avonds hebben we bij een pizzeria gegeten, waar het niet erg druk was. Helaas ging het regenen, de eerste keer tijdens onze vakantie.

Ze voorspelden voor vandaag nog meer regen, maar gelukkig is deze niet gekomen. Wel donkere wolken, maar verder niets. Een prima dag om een relaxed reisje over de Moezel te maken. Met de boot natuurlijk. Deze ligt voor het hotel en gaat diverse malen per dag naar Bernkastel. Dat is al met al een vaartocht van zo’n 2 uur. Het was fris aan dek, maar mooi om rond te kijken. Aan de ene kant van de Moezel de frisgroene bossen, aan de andere kant de nog vrij kale wijnranken. Hier en daar een dorpje.

In Bernkastel liepen we eerst een paar rondjes voordat we een restaurant in gingen om wat op te warmen en te lunchen. Met wijn erbij natuurlijk. Daarna gingen we wijn kopen in een paar verschillende winkeltjes. Eerst proeven, dan pas kopen. We kochten nog wat andere dingen en uiteindelijk gingen we bepakt en bezakt weer terug naar de boot. Tijdens de terugreis maakte de boot diverse aparte capriolen: rondjes draaien, achteruit aanleggen e.d. Het zal wel met de stroom van de rivier te maken hebben denken we. Wij genoten van een fles wijn. Om kwart over 5 stapten we van boord. Een lange dag, maar erg leuk.

’s Avonds aten we in het hotel, lekker en makkelijk (en met wijn).

Het is zomer in april. De temperaturen stijgen tot grote hoogte en de zon staat te schijnen aan een strakblauwe hemel. Voor de eerste keer deze vakantie besluiten we de wandelschoenen aan te trekken en op pad te gaan. Achter het hotel gaat een pad de berg op dat uitkomt bij een ruïne van 3 torens. Ze noemen het les 3 chateaux, maar ik denk dat het vroeger maar 1 chateaux geweest is met 3 torens. Het pad loopt behoorlijk steil naar boven, het is lekker rustig. Boven kijken we wat rond en we genieten van het prachtige uitzicht over het brede Rijndal. We zien de dorpjes beneden liggen met de wijngaarden er omheen.

We dalen af en gaan op pad naar Eguisheim. Althans, dat denken we. De wandelpaden zijn mooi zo dwars door het bos, maar de wegwijzers zijn maar in beperkte mate aanwezig. Daardoor lopen we zeker een kilometer verkeerd. En later gaat het weer mis. Gelukkig hebben we een wandelkaart bij ons en kunnen we onze fout makkelijk herstellen, maar het houdt wel in dat we meer wandelen dan eigenlijk de bedoeling was.

Eguisheim is een mooi oud plekje met vakwerkhuizen in allerlei kleuren. Als we er aankomen is het eerste dat we doen een terras opzoeken. Het is best warm om te wandelen en we hebben dorst als een paard. We eten een echte Elzasser Tarte flambée en het smaakt erg lekker. Na het eten en de rust verkennen we het dorpje. Het is niet groot, maar straalt een zekere knusheid uit.
Daarna beginnen we aan de terugweg naar Husseren. Dat betekent dat we weer een stukje terug de berg op moeten. De paden lopen tussendoor de wijngaarden en dat betekent dat er geen schaduw te bekennen is.
De zweetdruppels lopen over onze rug. We zien 2 ooievaars vliegen. Blijkbaar komen die wel meer voor hier in de omgeving, als ik afga op alle souvenirwinkeltjes die uitpuilen met spullen met ooievaars op. Het is een uur of 4 als we in het hotel aankomen. Sjaak nestelt zich op de bank in de kamer en ik trek mijn badpak aan om een poosje in en bij het zwembad te vertoeven. Dat voelt lekker aan na zo’n dag wandelen. En in de zon word ik nog een beetje bruin.

Vandaag pakken we weer de auto. Het belooft een warme dag te worden. We kiezen ervoor om de wijnroute te volgen. Dat klinkt simpel, maar ook hier ontbreekt de bewegwijzering regelmatig. Maar we hebben een goede kaart dus ik verzin het zelf een beetje. We maken een uitstapje in Riquewihr dat net als Eguisheim een oud stadje met vakwerkhuizen is. Alleen is het hier veel commerciëler en drukker. Wat ons betreft dus minder leuk. We wandelen wat rond en kopen mini makroontjes en kleine kogelhopfen, beide specialiteiten
uit de streek en erg lekker.

We vervolgen onze route en zien in de verte een groot kasteel op een heuvel staan. Na inspectie van de kaart blijkt dit het kasteel Haut Königsbourg te zijn. We besluiten erheen te rijden. Het is echt een groot kasteel en je kunt het bezoeken. Maar het is er vrij druk en eigenlijk hebben we daar geen zin in. We wandelen over het pad dat om de burcht heen ligt en genieten van het uitzicht over het dal en de heuvels.

We wijken nog verder van de wijnroute af om naar Le Struthof te rijden, een vroeger concentratiekamp. Sjaak heeft hierover gelezen en wil het bekijken. Dat valt echter niet mee, want er is niks meer te zien. Een paar funderingen en 2 vervallen bunkers, de rest moet je er zelf bij verzinnen, want ook het bord dat er staat geeft weinig uitleg. Jammer.

We rijden door de heuvels terug naar de wijnroute en van daar is het zuidwaarts terug naar het hotel. We stoppen nog in Dambach, ook dat zou een mooi oud stadje zijn. Echter, het enige opmerkelijke dat we zien is een ooievaar op een nest bovenop de poort. We rijden terug naar het hotel en de middag is al ver ten einde als we daar aankomen.

We relaxen een poosje op het balkon, gaan eten en dan is het tijd om de tassen weer in te pakken. Op naar de volgende en laatste bestemming.

Al vaak zijn we naar het Zwarte Woud geweest, maar nog nooit eerder hadden we een bezoek gebracht aan de Elzas dat net aan de andere kant van de Rijn ligt, in Frankrijk. Hoog tijd om daar eens rond te toeren. We hebben een hotel gevonden in een klein plaatsje dat Husseren heet, vlakbij Colmar. Het uitzicht is er prachtig, omdat het hotel wat hoger ligt. Je kunt zo het Zwarte Woud zien, als het helder weer is tenminste. De huizen zien er hier in de Elzas veel anders uit dan in de andere delen van Frankrijk waar we deze vakantie geweest zijn. Rondom Husseren staat het vol met druivenranken.

Vandaag zijn we naar Colmar geweest. Het centrum van het stadje staat vol met vakwerkhuizen, allemaal even mooi om te zien. Verder zijn er een aantal kerken die de moeite van het bezoeken zeker waard zijn. We wandelen door de straatjes en kijken ondertussen ook in winkeltjes. Wat opvalt is dat er veel bakkers zijn in dit stadje. Regelmatig krijgen we een koekje aangereikt om te proberen. Niet slecht. Verder zijn er erg veel terrassen waar ze onder andere een streekgerecht serveren dat Tarte Flambee heet. Het ziet er lekker uit, maar we hebben niet voldoende trek om er aan te beginnen. Gisteravond hebben we een nogal uitgebreid diner in ons hotel gehad en dat werkt nog na. Ze hebben hier ook zoiets als Klein Venetië. We lopen erheen en het moet gezegd worden, het ziet er idyllisch uit. Terrassen hangen boven het water en de huizen staan met hun voeten in het water. Althans, zo lijkt het. Er zouden ook bootjes moeten zijn, maar die varen nu even niet. Overigens is het stuk dat bevaren kan worden niet erg groot. Als we een stukje verder langs het water lopen zien we al snel een sluisje waar je onmogelijk langs kunt met een bootje.
We drinken wat op een terras en het wordt daar al snel erg warm, omdat de zon uitbundig schijnt. Wat dat betreft treffen we het maar tot nu toe.

Als we uitgewandeld zijn stappen we in de auto om een rondje te toeren in de Elzas. Slingerende weggetjes brengen ons naar boven waar we een mooi uitzicht op het dal hebben. We stoppen in Pairis om wat rond te kijken en verder slingeren we door de kleine plekjes en de bossen. Er ligt zelfs nog een beetje sneeuw hier en daar.

Aan het eind van de middag arriveren we in ons hotel, waar we ’s avonds weer een heerlijk maaltje verorberen. Het is hier goed toeven.

Een goede voorbereiding is het halve werk, dat merken we nu wel. We weten niks van deze omgeving en hebben geen idee welk plaatsje leuk is of waar we absoluut heen moeten. We doen dan ook maar wat, maar gelukkig pakt het over het algemeen goed uit.

Op zaterdag besluiten we naar de Gorges d’Ardèche te gaan. Wij zitten in het noorden van de Ardèche en de gorges liggen ergens in het zuiden. Een flink stukje rijden zogezegd. Om op te schieten besluiten we de weg door het Rhônedal te nemen. Niet dat het supersnel gaat, dan zouden we de snelweg moeten nemen en daar hebben we geen zin in. Je kunt zien dat we hier lager zitten, want de meeste bomen hebben groene blaadjes, de seringen en blauwe regens staan te bloeien. Het is mooi. Uiteindelijk bereiken we de gorges. In het begin lijkt het niet zo indrukwekkend te zijn. We stoppen op iedere parkeerplaats en bij ieder uitkijkpunt en hoe verder we komen, des te mooier wordt het. Zo doen we behoorlijk lang over een slingerend stukje
weg hoog boven een rivier. Maar de steile rotswanden met in de diepte de rivier met hier en daar een kano, zijn indrukwekkend. Aan het eind van de route zoeken we een mooi terras op, waar we wat eten. We zijn aan de late kant, maar dat is geen probleem.

Nu moeten we nog terug naar Lamastre. We kiezen een mooie route uit en zien verschillende mooie plaatsjes, soms heel oud, soms heel klein. Veel plaatsen hebben hun eigen oude kerk. Verder is het op veel
plekken mooi groen, maar we zien het meteen als we hoger komen. De bomen zijn kaal en dat toont toch anders. We eten uiteindelijk nog een ijsje op een terras en zijn om kwart over 6 terug in Lamastre. We besluiten dat het niet de moeite is om eerst naar het kasteel te gaan en daarna terug te rijden om te eten. We zakken neer op een terras in de zon en drinken wat. Eten lukt nog niet zo vroeg, want hier gaan de keukens pas op z’n vroegst om 19.00 uur open. Maar het is gezellig op het pleintje en we houden het best vol. Om 7 uur mogen we wat te eten bestellen, het terras loopt al snel vol met meer eters. Het is gezellig en lekker. We nemen niet meer dan een hoofdmaaltijd, dat is voldoende. Daarna terug naar het kasteel om uit te rusten van al dat gezit in de auto.

Ook vandaag hebben we heel wat kilometers gereden. Dit keer ging de tocht naar de bergen van de Ardèche. Het grotendeel kun je hier heuvel noemen, maar er zijn een paar hogere heuvels die ze bergen noemen. Het is een leuke rit langs wederom allerlei grotere en kleine plaatsjes. De eerste berg is de Mont Gerbier de Jonc op 1551 m. Een aantal locale middenstanders hebben een standje neergezet waar je kaas, jam, brood, lekkere koeken e.d. kunt kopen. Dat doen we dan ook. Zo hebben we weer eens een ander soort lunch die we later op een picknick plaats nuttigen.

Daarna gaan we door naar de Mont Mezenc die 1753 m hoog is. Ik moet erbij vertellen dat langs de wegen en in het veld in de buurt van de bergen nog sneeuw ligt. We rijden met een omweg terug naar Lamastre, stoppen nog even in Lalouvesc, waar je een prachtig uitzicht hebt op de bergen. Althans dat beweren ze. Wij kunnen het niet zien want het is mooi weer, maar niet helder.

’s Avonds rijden we de oprijlaan af om in Lamastre te gaan eten. Onze laatste avond hier. Morgen vertrekken we naar een ander gebied.